Posts tagged ·resolution·...

My Bit in Fit

New Year’s resolutions craze time notwithstanding, I’m feeling mightily proud that I haven’t succumbed to them this January. But I’m staying quite active in the first few days of this splendid New Year. Hiking, walking, biking and counting the steps with my beloved FitBit – the brilliant Christmas present from Filip and Sara that makes the effort just plain fun. I can’t imagine not feeling energized in this awesome sunny weather with the saguaro cacti greeting me at each trail’s bend. Our Arizona winter vacations might be slowly coming to the inevitable end, but the enormous energy I draw from this environment has to be paying forward, I hope, once we’re back to the sun-deprived British Columbia.

Dumna jestem z siebie, że mimo czasu na noworoczne postanowienia, nie dałam się w tym roku wciągnąć w żadne przyrzeczenia. Jeszcze bardziej zadowala mnie to, że aktywnie spędzamy ten początek roku w Arizonie łażąc po górkach i na przejażdżkach rowerowych, wyliczając dokładnie każdy krok przeze mnie uczyniony dzięki temu niesamowitemu urządzeniu FitBit, który to przypadł mi w udziale jako świąteczny prezencik od Filipa i Sary. Tyle radości spowodowanej taką miniaturową rzeczą może oszołomić, naprawdę. Pogoda też dopisuje i tylko pomnaża pokłady energii w ciele. Kaktusy saguaro witają mnie na każdym zakręcie górskiej trasy a słońce mobilizuje bez ustanku. Mam ogromną nadzieję korzystać z tych energetycznych zasobów jak już wakacje w Arizonie miną i trzeba będzie powrócić do pozbawionej słońca Kolumbii Brytyjskiej.

The Best Is Yet to Come!

I know I’ve been non-present on Majology, but I hope you’ll forgive me when I tell you I’ve been lost in the making of this Arizona home our own.  Christmas here was so special – very quiet and amazingly easy-going.  I even experienced what I thought was boredom, the sensation I vaguely remember from the childhood when it was raining outside and I would cry: “Mom, I’m bored”.   Well, the weather here (yes, the weather again) had a lot to do with it, although it wasn’t all unpleasant.  It felt good not to know what to do next.  It’s unusually cold here these last few days.  I never knew Arizona could be freezing, but yes, it does freeze, every night now, to the point that A. covers up the thyme and the tarragon I planted.  Thankfully, the sun is there in the morning to cheer me up as it rises in the stark blue sky every day without a fail.  This fact alone makes spending time here so very pleasurable.  Another highlight came when we hosted friends from Vancouver for the New Years in our new abode .  What a rewarding experience it was, to be able to gather friends for this special night, to celebrate the year that has passed, and to utter the hopes for the New Year to come.
What are your hopes, plans, and resolutions for this beautiful new year?  Here are a few of mine, in no particular order – will you mind if I share ?

  • to laugh more
  • to visit with Mom this summer
  • to cook dinners together with A. and F. and, subsequently, indulge in food
  • so I can make running the essential part of my lifestyle
  • in order to wear the size 8 jeans comfortably
  • to sort, keyword, and file pictures daily
  • to have my fingernails painted deep brown every day
  • to take the camera with me wherever I go and take pictures daily
  • to blog regularly (every other day would be nice) with conviction and a bit of whimsy
  • to enjoy health
  • to love with abundance.

Here’s to a great 2011!  The best is yet to come!

Moja nieobecność na Majologii jest tylko wytłumaczona tym, że przez ten długi okres milczenia, pochłonięci byliśmy organizowaniem domu w Arizonie, tak byśmy mogli poczuć się u siebie w domu. Święta były takie niezwykłe tutaj. Nadzwyczajnie ciche i spokojne. Myślę, że czułam nawet nudę, uczucie, które nie towarzyszyło mi już od dzieciństwa, gdy padał deszcz a ja marudziłam: “Mamo, jest mi nudno” Jeśli to była prawdziwa nuda, to pogoda miała wiele z tym faktem do czynienia. Przez ostatnich kilka dni jest niespotykanie tutaj zimno. I choć nie jest to nieprzyjemne uczucie, bo ma to swoje zalety, zdać sobie nagle sprawę, że nie wiadomo co robić dalej, to jednak fakt, ze w nocy są tutaj przymrozki i trzeba przykrywać ziółka, którym zasadzeniu w grudniu, nie umiałam się oprzeć, to są to nowe doświadczenia, w nowym miejscu, w nowym kraju i ekscytujące jest to, że wszystkiego trzeba się od nowa uczyć. Na szczęście, bez względu jak zimno jest w nocy, rano ciepłe słońce ukazuje się na horyzoncie i świeci przyjemnie przez cały dzień. I to jest z pewnością wielka zaleta tego miejsca. Inną jeszcze radością było to, że gościliśmy na Nowy Rok przyjaciół z Vancouver. Tak bardzo miło było spędzić koniec roku razem, dzieląc się nawzajem wspomnieniami emocji roku, który minął i nadziejami roku, który ma nadejść.
A jakie są Twoje nadzieje, postanowienia i plany na ten Nowy Rok 2011? Oto kilka moich, bez ustalonej kolejności, tylko tak na żywo:

  • śmiać się więcej
  • odwiedzić Mamę latem
  • gotować wydumane dania z A. i z F. a potem zajadać to co wyprodukowaliśmy
  • w związku z powyższym, zacząć znowu biegać
  • po to,żeby zmieścić się swobodnie w rozmiar dżinsów #8
  • sortować, tagować i układać w pliki wszystkie zdjęcia, które robię
  • każdego dnia mieć paznokcie pomalowane pięknym brązowym lakierem
  • brać wszędzie ze sobą aparat i codziennie robić zdjęcia
  • regularnie blogować, tak z zapałem i polotem
  • cieszyć się zdrowiem
  • kochać bez granic.

No więc, Szczęśliwego Nowego Roku! To co najlepsze, dopiero nadejdzie!

This Christmas, the Hind Sight

So what, it’s December 29th and the Christmas is over. It still looks like Christmas around here, even though the good spirit of Christmas is gone. I blame it on A., as he is off work and instills this ever present holiday atmosphere, which was still thrilling yesterday, but today it’s just like pushing it with the white table cloth still sitting on our dining table, biscotti and other treats shamelessly displayed in the living room, and whimpering Christmas greenery. When is it that we go back to our, you know, normal life? I find this time between Christmas and New Year’s quite stifling. We’re hanging on to the notion of time off, suspension in the holiday-ever-after, but our real life screams loud demanding attention in the plain form of dirty floors, overflowing laundry baskets, cats’ litter desperately needing change. I’m attempting to strike a balance to gracefully ease into life’s demands, but I can’t quite shake the feeling that I’m stalling the life’s natural flow by waiting for the New Year suspended in the holiday glow. So let’s reminisce about the lovely Christmas time, let’s talk about it, review the pictures, look again at the Christmas presents – let’s do whatever we need to do, so nothing will hold us back to think big thoughts for 2010. I say, be done with Christmas now. Get ready for the New Year’s without hanging onto the Christmas magic that has passed now. Instead promise yourself the most outlandish, the most improbable resolution ever. Have visions how you will achieve the most of unlikely affairs in 2010 and then… don’t be afraid to break this promise by February either. It’s YOUR life after all.

20091224_Wigilia-2

Images by J.

29 grudnia, po Świętach, świąteczne natchnienie przeminło, ale dom zamarł w światecznym nastroju. Obwiniam A. za to pomieszanie z poplątaeniem, jako że on ma wolne od pracy i napawa ten dom atmosferą świąteczną, która się nie ulatnia. Wszystko było jeszcze do wytrzymania wczoraj, ale już od dzisiaj zdecydowanie jakby nie na miejscu był ten biały obrus na stole, ciasteczka porozstawiane po kątach, powoli umierające choinkowe gałązki. Czy juz nie czas przypadkiem, żeby powrócić do naszego “normalnego” życia? Ten czas pomiędzy świętami i Nowym Rokiem jest jakby czas stanąl w miejscu. Wiadomo, że dni przesuwaja się w kalendarzu, ale nastawienie domowników zdecydowanie przemawia za utrzymaniem tej niezwykłej atmosfery, przyrzekającej blask, cuda, smakołyki. Tymczasem życie domaga się umycia podłogi, prania, wymiany piasku w kociej kuwecie. Więc jak to zrobić, żeby zgrabnie wkomponować sie na nowo w życia naturalny tryb z zapewnieniem, że te świąteczne cuda nas nie ominęły? Czas docenić tych Świąt unikalny nastrój, opowiedzieć wszystkim o ich najlepszych chwilach, przeglądnac ponownie zdjęcia i prezenty, uczynić wszystko co należy, żeby uczciwie doświadczyć ich urok. Ale to wszystko. Teraz czas na wielkie mysli o roku 2010. Nie bójmy się ryzykownych postanowień noworocznych. Wierzę, że czym one większe i czym bardziej nieprawdopodobne, tym łatwiej jest nam żyć z rozmachem… i równie łatwiej i bezkarniej bedzie te postanowienia złamać, gdzieś koło lutego. W końcu to jest mała dziedzina naszego życia, o której SAMI decydujemy.